Sa lupa’y may bundok ang tubig may agos,

Papawiri’y ulap suwag ng habagat;

May bangkang ‘binuyog yayao sa laot

Dala-dala’y lambat nitong Maglalayag.

 

Ganyan ang tanawin sa isla ng Talim

Sa lawang Lagunang tanawi’y kayganda,

Matamang suyurin ng inyong paningin

Ang Susong Dalagang kay-tayog talaga.

 

Ngunit pag nagngalit ang rilim ng langit,

Sa bundok matayog ula’y ibubuhos;

Babaha ng putik sasanib sa banlik

At maghihilamos kami ng himutok.

 

Kapagka umapaw itong kalawaan,

Kaming taga Talim ay dahop mamuhay.

Sa himlayang moog na sadyang nililok ng isipang uhaw

Ako maagnas hanggang sa sumapit ang Hukumang Banal,

Pakatandaan mong hindi malulusaw imbing pagmamahal

Na inukol sa ‘yo noong ang puso ko’y di pa namamatay.

Lamang, ang hiling ko’y dalawin mo lamang ang puntod kong singaw

Ng sangkalupaang bawat mangingibig pag-ibig ay lantay.

 

At sakaling iyong makitang may lumot ang moog kong puntod,

Iglap mong likumin at saka ipahid sa panandang kurus.

 

Oktubre 25, 2009

Sa Punturan ng Pag-ibig

Hardin ng Diwata

UP-Diliman

Hindi ang tinig ko ang dapat pakinggan pag ako’y umawit,

At huwag ding tingnan yaong daliri kong laging kinakalbit

Ang bagting na k’werdas sa tinis ng sones at hilis sa himig;

H’wag mo ring ibulong maipasa-ulo ang lirikang titik

Dahil ako’y hibang at panauhin ka nitong panaginip—

Na tayong dalawa’y yugbong umuugoy sa duyan ng langit.

 

Simulang maarok ang aking pangarap at ikaw’y makita,

Walang humpay akong inaawitan ka ng libong sonata.

 

Oktubre 26, 2009

Lana Café

Vargas Museum UP-Diliman

 

 I

Halina at inyong dinggin,

Tanging handog kong awitin;

Patungkol sa pulong Talim

Paggaod ninyo ay itigil.

II

Sa pagbaba nitong amihang

Nanggaling sa kabundukan,

Masigwang hangi’y asahang

Hahaguri’y kalawaan.

III

Halina tayo sa isla

Nitong Talim na kayganda,

Sisirin nati’y pag-asang

Sa lawa lang makikita.

IV

Iba naman ang habagat

Mabagal ang kanyang usad

Sinasabukay ang dagat

Upang ang alo’y tumiyad.

V

Halina at ating dam’hin

Nagsasalimbayang hangin,

Pamukaw sa paninimdim

Nitong pusong maramdamin.

Oktubre 25, 2009

Mas may nasisila ang langaylangayan

Kapag ang tubig ay maalimbukay.

Masigla itong lumilipad pailanlang

At umaapupa sa hanging amihan.

 

Sa pagtiyad at paggulong ng alon,

Sa sandaling may mga pulutong

Ng bangka ay galahid na sinasaoy

Ang lunas ng agos na dumadaloy.

 

Titig at paligsahan silang dumadagit

Ng isdang lumulutang at humihigit

Ng hininga sa rabaw nitong tubig

Na hinihiwa ng bangkang mabilis.

 

Tuwinang sila ay mangabubusog—

Ang dadapua’y mga tulos sa laot.

Baha! Baha! Baha! Saan ka nagmula?

Ragasang dumaloy sa ilog at sapa,

Ikaw kaya’y gawa’t mali nitong madla

At bimbinang takda’y ang Lagunang lawa

Na lubog sa hirap at pagdaralita?

Ngunit bakit nga ba ngayon kung bumagyo’y

May tiplag at takot ang maraming tao?

Ang haka sa bagyo ay isang delubyo

At pagdalaw nitong sanlaksang dimonyo.

Di kaya nagkulang ang ating gobyerno

Nang ipamahagi’t ibenta sa tao

Ang paranga’t bundok? A…tulog siguro

Itong Hesukristong naroon sa karo—

At bulag pa itong pupong Diputado,

Bingi naman yaong nasa sa Senado.

Dati na ang bagyong may haplit ng tuwa,

Dumi sa paligid ay sinasalasa

Upang mabanlawan alabok sa lupa’t

Paghinga ng tao’y malayang malaya.

Oktubre 24, 2009

Sa laot ng isla ng Talim

Lawa ng Laguna

Kaming kayumangging kaligata’y

Sunog sa araw ang balat,

Laong sa laot lagi nakatanaw.

 

Ang paang walang saping

Namumutok sa lipak

Sa pananalisod ng kantuni sa puting buhangin.

 

Sumususog ng sanrekwang pangangahig

Sa patuto ng bakekong

Na may Tigmamanuking nakatitig

 

At tinatarol ang igpaw ng isdang

Humuhugot ng sariwang hangin

At dumadayaw ng babala.

 

Subalit ang puso’y tapat

Sa pag-ibig—bumubukal

Na ilog na ang linaw ay walang pagkupas.

 

Sa balitangan ng Pingkian at Batsong

Byg. Habagatan, Binangonan, Rizal

Sa pulo ng Talim lawa ng Laguna

Ako’y mamamatay kapag nakita ko ang palatandaan,

Sa pusod ng laot ay may bahagharing putol yaong kulay;

Hindi mapipigil kahit sintunadong dagundong na sigaw

Kahit na lumukso ang alo’t pigili’y ako’y mamamatay.

(Mapipigil lamang ng mga tulai’t himala sa altar.)

 

Ako’y mamamatay kapag ang tula ko’y hindi mo inimis,

O kaya’y pahapyaw mo man lang titigan kahit isang titik;

Mamamatay akong may pighating impok at diwa’y ligalig—

Dahil ang totoo’y pagbigkas ng tula ang unang pag-ibig.

(Subalit pakinggan tula sa paligid ay di maulinig.)

 

Nabubuhay ako kapag ang makata’y tuloy sa pagbigkas

Ng tulaing bayan,tulaing pag-ibig na walang pagkupas,

Binubuhay ako ng tiyad ng alon sa laot ng dagat;

Ako’y nabubuhay pag aking natungha’y tulang tugma’t sukat.

(Mamamatay akong tula ang pag-ibig magpahanggang wakas.)

Namumuong rilim at hanging habagat,
Kapag nagkayakap tiyak ikakalat
Ang ulang kinandong na buhat sa dagat;
Lulusong sa bundok palikaw-banayad-
Magtitipon-tipon sa Dam na malawak.

At kapag apaw na ang reserb’wang tubig,
Namahala sa Dam tanaw ang panganib;
Kagyat mag-uutos: “Tungkabin ang pinid
Ng pintuang moog!” Delubyo’y sasapit.
(Bayan ko’y mag-ingat at kahindik-hindik.)

Dambuhalang dundong ang biglang huhugos,
Ang papalimpingi’y ang tahana’t ilog
Nitong tubig-bahang hindi nagpatulog
Sa may salamisim na kalunos-lunos.
(Walang nakahumang damakmak ang birtud.)

Nang tamaulian laksang taong baya’y
Kayraming naglutang malamig na bangkay.

Awit Pantubigan ni Tata Raul

Kung minsa’y may tudyo ang pungas ng araw
Kahit saang dako’t lamang sa lansangan,
Tulad sa nangyari nang ako’y mawalan
Ng pera’t nagipit sa matrikulahan.

Nang aking ihakbang ang kaliwang paa’t
Hihiram ako’ng jeep sa mahal kong kuya,
Ako’y pinagbigyan kay-s’werteng talaga—
At malulunasan ang perang problema.

Naka-ilang ulit akong nagpasikot
Sa mga lansangang ulap-alikabok,
Nang ako’y pituhan ng pulis na hayok
At ang lisens’ya ko ang ipinadukot.

Ako’y naki-usap kunwari’y may hapis:
“Naku! Maawa po… O, kay-poging pulis,
Ang akin pong misis kagampan at buntis;
Kaya patawari’t ako’y maka-alis.”

Ngumisi ang pulis abot hanggang tenga’t
Tinugon ang usal at ang ibinida’y:
“Igan may tuntunin akong dinadala
Kung ang unang hakbang nitong aking paa’y

Una ang kaliwa’y hindi nalalagyan,
Ikaw’y pasalamat nauna ang kanan
Kaya ang hiling mo’y aking pagbibigyan;
Magkano ba Igan ang kayang ilagay?”

Sa outpost ng Cainta Junction
Cainta, Rizal