Ipinaskil ni: Raul Funilas | Hulyo 23, 2009

Alamat Ng Tabon

Isang lagalag na binata si Majulpedanra, mahilig tumuklas ng mga bagay at
lugar
na banyaga sa paningin at hindi pa niya nararating. Anak siya ng pinuno ng
isang tribu na si Lakantagkan na asawa ni Dayang Bouan sa Namayan.
Ginagalugad
niya ang kaparangan, dahilig ng bundok at ang laot ng mala-esmeraldang lawa.
Ipinagpagawa siya ng kaniyang amang regulo ng isang bangkang galing sa
magaang
na punong ani-i. Laging kasama ni Majulpedanra ang kasintahang si
Balitangan,
ulani’t arawin sila sa dalisdis ng gubat, nangingisda sa gawing kanluran at
hilaga ng kalawaan at minsa’y nangunguha ng mga ligaw na prutas at
nangangaso
sa malayong kabundukan. Mabait na anak si Majulpedanra, anumang ini-uutos at
tagubilin ng kaniyang amang regulo’y sinusunod niyang walang pasubali. Isa
lang
ang kabilin-bilinan ng ama: “Huwag mong subuking alamin ang malayong lugar
ng
lawa sa may balaraw na pulo, higit kung panahon ng tag-habagat, rurumbuhin
ka
ng alon, itatawing ang paraw mo hanggang ikaw’y ilubog. Isa pa’y sa gawing
silangan ng pulo ang lahi ng mga kalaban nating si Gat Salyan Maginto. Mga
palangas at sutil ang mga iyon at baka nakapaglalayag na rin sila sa hugis
balaraw na pulo. Ingatan mo rin anak ang barumbado at pinunong si Baug na
balita sa lupit.” Naging palaisipan kay Majulpedanra ang tinuran ng amang
regulo.

Pakiling ang Araw sa Kanluran

Unang linggo ng tag-habagat. Naninisid ng tuliya ang magkasintahan sa lawa,
may
naulinigan silang pagaspas ng dalawang malaking ibon sa gawing uluhan nilang
halos dalawang hampas-tikin ang taas ng lipad. Apurahan ang lipad na minsa’y
umiibabaw ang  isa at kinakagat ng tuka ang batok ng nasa ilalim. Narahuyong
pagmasdan ng magkasintahan ang ginagawang lampungan ng dalawang malaking
ibon.
Abot tanaw nilang sa gawing hugis balaraw na pulo ang ginawian ng mga ito,
ang
pulong ipinagbilin ng amang huwag tataluntunin. Inabot sila ng pagkiling ng
araw sa kanluran sa pagtanaw sa dalawang ibong nagpahanga sa kanila.

Panahon ng Pangingitlog ng Tabon

Nasa harap ng dulang ang mag-inang dayang Bouan at Majulpedanra, kumakain
sila
ng prutas at malalapad na inihaw na ayungin, wala ang kaniyang amang
regulong
inaasikaso ang mga problema ng kaniyang nasasakupang pamayanan. Naihunta ni
Majulpedanra sa ina ang nakita nilang dalawang malaking ibong nagpamangha sa
kanila ni Balitangan. “Baka ang tinutukoy mo’y ang  ibong Tabon, na minsa’y
pinapangalanan ng ama ko noon na Kuling, kalbo ito at may kahabaan ang
leeg,abuhin ang kulay may salit na puti sa dulo ng pakpak, matingkad na
lungti
ang mga paa at maikli ang buntot nito.” Pawang tango ang iginanti ng binata
sa
kaniyang inang dayang. “At nagpatungo po doon sa ipinagbabawal ni amang
puntahan ko, ang balaraw na pulo.” Pahabol ng binata. “Panahon ngayon ng
pangingitlog ng ibong Tabon, mayroon silang pamugaran at hapunan sa hugis
balaraw na pulo at doon sila naglilimlim sa lugar na walang nakikitang taong
tulad natin.”  Nakangiting sabi ng inang dayang.

Antaw at Bunggang Hayop na Umaanod sa Lawa

“Nakita mo raw ang ibong Tabon  hunta ng dayang mo sa akin?  Mahigpit kong
ipinagbabawal ang pagtuklas mo sa pamugaran nito! Kilala kita Majulpedanra.
Huwag mong subuking sundan ang mga Tabon, hayaan mo silang makapamisa ng
itlog,
malaki ang naitutulong ng ibong Tabon sa lawa.” Makapangyarihang tinig ng
amang
regulo. Ano pong naitutulong ng ibong Tabon sa lawa ama? ” Mga antaw at
bunggang hayop na umaanod sa lawa ang kanilang pagkain, lahat nang nabubulok
sa
kalawaan ay walang sawa nilang inuubos, nababawasan nito ang masansang na
amoy
sa sandaling nakain nila ang masasansang na hayop na nabulok sa lawa na siya
nating ginagalawan sa araw-araw. Kaya mahalaga ang kanilang pagkakaroon ng
inakay. Inuulit ko Majulpedanra, huwag na huwag mong susubukang tuklasin ang
pinaghahapunan at pamugaran ng ibong Tabon.”

Gustong Matalunton ang Kinaroroonan ng Ibong Tabon

Isang gabing waring bangka ang hugis ng buwan at walang tigil ang
paglalakbay ng
alapaap sa papawirin, magkasuyong naghuhuntahan ang magkasintahan nina
Majulpedanra at Balitangan sa ilalim ng punong putat. Gusto kong makita ang
pamugaran at himpilan ng ibong Tabong nakita natin sa laot ng lawa
Balitangan.
Anas ng binata sa kasintahan. Gusto kong mahuli at ialay sa iyo ang mga ito.

Hindi mo ba pakokoronahan ang sinalita ng iyong regulo? Upasala ni
Balitangan.
Gusto kong matalunton ang kinaroroonan ng dalawang ibong Tabon. May diing
tinig
ng binata. Maghanda ka sa makalawa, ipari-asta mo sa kanyuto ang garautang
dadalhin natin sa ating paglalayag upang tuklasin ang pamugaran ng ibong
Tabon.
Tamang-tama, tag-habagat ngayon at hindi pa ako nakatitikim ng itlog ng
ibong
Tabon. Hindi makatatanggi ang dalaga sa mahal na kasintahan, sasama siya sa
kasuyo upang tuklasin ang pugad at hapunan ng ibong Tabon hindi niya
hahayaang
mag-isa ang kasintahan.

Unang Lambakin ng Balaraw na Pulo.

Bukangliwayway nang lisanin ng magkasintahan ang punong himpilan nila sa
baybaying Namayan. Lihim nilang naibunsod ang paraw at sa unang pagkakataon
susuwayin niya ang tagubilin ng amang regulo. Naging hamon sa kaniyang
kakayahan ang mahigpit na pagbabawal ng kaniyang amang puntahan ang hugis
balaraw na pulo. Binalaybay nila ang pampanging bahagi ng kanilang punong
himpilan, banayad na banayad ang kaniyang panunudlong at bumilis nang
bumilis
nang maramdaman niyang sumisimoy ang habagat. Alam ng binata ang hataw ng
panahon, lalakas pa ang habagat sa pagsilay ng araw. Walang humpay paggaod
ang
binata at wala ring tigil paglilimas ang dalaga gamit ang pagtampal ng
sakong
sa lunas ng paraw dahil pumapanhik ang mga ligwak na tubig kapag sinasalpok
sila ng kuluting tumitiyad na alon. Nakapangubli sila nang bahagya sa isang
munting pulong nadaanan nila makalampas ng dunggot ng diyablo kung saan may
malalaking batong animo’y kusang isinalansan ng kalikasan. Mas matinding
sigwa
ang sinalunga nila nang bumukana sila sa Kinabutasan, ang lugar na
pinagputulan
ng hugis balaraw na pulo. Lahukan ang pawis at tubig sa lawa sa katawan ng
binata nang marating nila ang unang lambakin ng balaraw na pulo. Namaybay
ang
dalawa sa tabing dalampasigan, minsa’y tumatangkab ang kanilang paraw sa
batuhang bahagi habang patuloy ang walang puknat na habagat. Halos panawan
na
ng ulirat ang binata sa hirap na dinaranas nang makatanaw sila ng munting
lungga, pasagadsad niyang idinaong ang paraw at doon ipinasiyang hintayin
ang
pagdating ng dalawang ibong Tabon. Nakatulog silang dalawa sa bukana ng
lungga
sa pagod na inabot paglalayag.

Pagtingala sa Matayog na Bundok

Napukaw si Balitangan sa haginit ng maingay na habagat, tinapik niya sa
tagilirang tiyan ang kasintahan para magising. Noon nila namasid ang paligid
na
hindi nila nakita sa kapaguran ng kanilang paglalayag. Humahalimuyak ang
malamig
na simoy ng habagat nanunuot sa dibdib ang kadalisayan ng malinis na hangin
at
ang kaparangang bahagi’y puno ng sari-saring kulay ng bulaklak, naglangkawas
ang mga ligaw na prutas sa dahilig ng gubat, napakatataas ng mga punong
kahoy
na ubod ng lalaki, napakaputi ng buhanginan sa dalampasigan at animo’y bubog
ng
sapiro’t diyamante ang tubig sa lawang nagkikislapan lalo kapag tinatamaan
ng
sinag ng araw ang mga along humahalik sa dalampasigan. Nangaglalaro ang
kawan-kawang isda sa gabukong-bukong na lalim ng tubig may biya, ayungin,
talilong, palos, kanduli, gurami, at tagunton. Nalibang ang magkasuyo sa
ganda
ng isang bahagi ng pulo nang matingala nila ang walang tabing na alapaap na
matayog na bundok na animo’y dibdib ng isang dalagang nakahigang lugay ang
buhok, nabantad ang isang kagandahang saglit na pumawi sa kanilang layong
makita ang pakay na dalawang ibong Tabon.

Pabalagbag na Umapupa sa Habagat

Nagtutugpahang lumusong sa tabing wawa ang sari-saring ibong tumatangad ng
kanilang inumin, may tikling, hingkakayog, matang-bayani, bakaw, ulok, tika,
kandarapa samantalang salimbayan sa gawing uluhan nila ang kilyawan,
tigmamanukin, at batubatong punay. May usa at labuyo sa gawing dunggot ng
munting lungga at doon nagtitighaw ng pagka-uhaw, namamang-al naman ng anod
na
niyog ang mag-anak na baboyramu sa munting lungking may madawag na kawayan.
Luminga ang binata sa gawing pinanggalingan nilang lugar, may natanaw siyang

maitim na tuldok na lumilipad patungo sa kanilang kinalalagyan, inatasan ang
dalagang mangubli sa loob ng munting lungga dahil alam niyang ang dalawang
ibong Tabon ang dumarating patungo sa kanila. Nangubli rin ang binata sa
ilalim
ng isang guwang ng malaking bato, hindi siya nagkamali,  ang dalawang ibon.
Nasa
tapat ng matayog na bundok na hugis dibdib ng dalaga. Nagtaka ang binata
nang
lumihis ang dalawang ibon sa gawing kanluran at pabalagbag na umapupa sa
habagat padako sa gawing pinakadunggot ng balaraw na pulo. Hindi hiniwalayan
ng
tingin ng binata ang nagiging tuldok na abuhing ibon. Naisip niyang naamoy
silang magkatipan ng mga ibon kaya lumihis ito ng landas, alam niyang
matalas
ang pangamoy at paningin ng mga ibon.

Pag-igpaw ng Isda sa Lawa

Isinangkal ng binata ang kanilang paraw sa isang matigas na anod na puno,
nagpasiyang doon na sila magpa-abot ng umaga ng dalaga. Maganda ang balaraw
na
pulo mahal ko, wala akong nakikitang palatandaan upang katakutan ito. Usal
niya
sa kasintahang tumango sa kaniyang sinabi. Bago sumikat ang araw bukas,
sasalungahin natin ang  balugbog ng matayog na bundok na hugis dibdib ng
dalaga
upang makita natin ang kabuuuan nito. Ang bilog na bilog na buwan ang saksi
nang
pagsaluhan nilang magkatipan ang unang paglalapat ng kanilang kahubadan sa
kanilang kauna-unahang paglalayag sa hugis balaraw na pulo. Ang lawiswisan
ng
mga dahon ay gumagaslaw sa paglalaro sa hampas ng  habagat, silindrong
tumutunog ang bitak ng kawayang hinihipan ng mapusok na hangin, ang
pag-igpaw
ng mga isda sa lawa ay kumakalabusaw at gumugulong ang bato patugpa sa wawa
sa
pagkarimot at habulan ng naglalampungang bayawak na nagulat sa dalawang
panauhing hindi nararamdaman ang lamig na handog ng hamog sa paligid ng
kanilang ginawang pansamantalang paraiso. Nang magmamadaling araw ay humupa
nang bahagya ang habagat.

Nakapitong Kadlo ang Palad sa Lawa

Salitan sa magkabi-kabilang bundok ang tilaukan ng mga labuyo, sa tumangwa
ng
munting lungga ang pinakamaingay sanhi upang magmulat ng mata si Balitangan,
pinisil niya ng kanang palad sa kaliwang tagiliran ang kasintahan at
binulungang baka tirikan sila ng araw e aahon pa sila sa matayog na bundok
na
nakapanungo sa kanila. Sabay silang tumayo at muling naglapat ang kanilang
hubad na katawan ginawaran ng isang uma sa noo ang dalaga tanda ng isang
pasasalamat sa ipinagkaloob na kaligayahan kagabi. Tumugpa sa tabing aplaya
ang
binata at pinagsalikop ang dalawang palad at ikinadlo sa lawa upang mapuno
ng
malinaw na tubig. Nakapitong kadlo siya ng inimon na tubig sa kaniyang
malukong
na palad. Uhaw na uhaw siya sa nagdaang magdamag at kapaguran sa kanilang
walang
humpay na panunudlong kahapon. Lumukso siyang una ang ulo upang tarulin ang
ilalim ng lawa, matagal siyang nagmasid sa ilalim at paglitaw ng kaniyang
ulo
sa rabaw ng lawa ay may hawak siyang isang ga-brasong dalag.

Bagong Panauhin

Hindi pa natutuyo ang buhok ni Majulpedanra’y naglalaab na ang pinuyos na
kawayang sinalansanan ni Balitangan ng matitigas na tuod ng mulawin upang
magbaga. Tumugpa at naligo ang dalaga sa gadibdib na lawa sa dunggot ng
munting
lungga, bumalik siya sa tinayantangan ng inihaw na dalag na may labit na
isang
katayang malalapad na ayungin, nanalakab ang kaniyang mga palad habang
siya’y
naliligo sa dunggot ng munting lungga. Malutong ang halakhak ng binata nang
makitang may labit na ayungin ang dalaga habang binibirong hindi mababawasan
ang ipinari-astang pagkain sa kanilang paglalayag. Habang namamapak ng
inihaw
na dalag at ayunging malalapad ang magkasintaha’y walang tigil ang kalabusaw
ng
tubig sa lawa, nagngangasaban ang iba’t ibang uri ng isda at ang malalaki ay
umiigpaw at waring kinikilatis ang mga bagong panauhing masarap na
nag-aagahan.

Lumutang ang Iwing Kagandahan

Nanakate  ang binata ng malalapad na dahon at nagpilipit ng pitong dipang
tangway, itinaklob niya ang mga dahon sa paraw upang maikubli at ipinugal
ang
baging na tangway sa isang batong kaigihan ang laki. Tiniyak niyang walang
makakikita sa paraw, kahit ang dalawang ibong Tabon na sadya nila at pakay
sa
paglalayag. Nanalasa ang sinampalok na kampit ng binata sa madawag na gubat,
pinalimping ang mga bakas ng hayop-gubat, alam niyang hindi sila maliligaw
ng
landas ng kasintahan dahil nakapanungo sa kanila ang taluktok ng matayog na
bundok na nais nilang ingkatin. Bawat madaanang magagandang bulaklak ay
pinipitas ng binata at nakangiting ilalagay sa tainga ng dalagang halos
walang
pagsidlan ang katuwaan. Lutang ang kagandahan ng dalaga sa mga bulaklak  na
pula at puti ng kabalyero at katmon.

Nagbabagsakan ang Hinog na Prutas

Manakanaka’y nagugulat sila sa nabububo nilang baboyramung nanginginain ng
lamanlupang tungo at mayatbang, nagpagaspasan ang lipad ng mag-anak na
labuyong
nangangaykay ng nabulok na kahoy na binahayan ng anay at nagbagsakan ang
kumpulang samuki nang biglang lumipad ang sabukot. Nagbabagsakan ang hinog
na
prutas at bungang-kahoy dahil sa sobrang kahinugan, nagsalisaw ang mga
usbong
na puno at naninilanghad paghahanda wari sa paghuhunos ng pinagmulang puno
na
ang mga huling banakal ay nagagapok sa katandaan. Naninilip sa mga siwang ng
dahon ang kasisikat  at angat sa balikat na araw ngunit ang yakap at dapyo
ng
dayaray ay napakalamig. Umiilag silang dalawa sa mga dahong may hinlulumbo,
dahon at punong pinagtangkalan ng pukyutan ng mabagsik na ligwan. Hindi nila
maiwasan ang uting-kogon at halas ng talas ng talahib na may malakarayom na
supang. Narating nila ang pinaka-utong ng matayog na bundok. Sinuyod nila at
sinabukay ng tanaw ang ibabang bahagi ng kanilang pinaghimpilan ng paraw,
natanaw din nila ang punong himpilan nila sa Namayan at sa gawing silangan
ay
may nakita silang puta-putakeng usok. Gumitaw sa isip niya ang isinalaysay
ng
amang regulo na may himpilan ang lipi ni Gat Salyan Maginto at ang pinunong
si
Baug. Sa dakong dalisdis ng bundok Inalsan ay may nakikita silang mga bilog
na
hugis na sinapantaha niyang iyon ang kuta ng barumbado at tulisang si Baug.
May
natanawan din silang dalawang maliliit na pulo sa gawing kaliwa ng bundok
Makiling  at bundok Sungay at unahan ng bundok Sinukuan. May tatlong
maliliit
namang pulo sa gawing ibaba at silangang bahagi ng kanilang kinatatayuang
taluktok, at abot din ng kanilang tanaw ang isang pulong maliit malapit sa
himpilan ni Gat Salyan Maginto sa gawing kaliwa. Binusog nila ang kanilang
paningin sa balugbog ng matayog na bundok na wangis ng dibdib ng dalaga.
Naghukay ng tulo ng mayatbang at pinang-os upang mailaman sa kanilang
sikmura
nang maramdaman ang gutom. Nagpasiya silang bumaba nang makita nilang
pakiling
na ang araw at alam nilang malapit nang maglakbay pabalik  sa kanilang
pamugaran ang mga ibong Tabon.

Bukal ng Mainit na Tubig

Nang makababa buhat sa bundok ay gumawa ng hukay ang dalawa sa buhanginan.
Pumaloob sila nang nakahigang labas lamang ang kanilang mga mata at sa
gawing
pagmumulan ng dalawang ibong Tabon nakadako ang paningin ng dalaga
samantalang
sa dakong paroroonan ng dalawang ibon nakadako ang tingin ng binata.” May
natatanaw na ako Majulpedanra, dumarating na ang ating hinihintay at mababa
ang
kanilang lipad.” Bulong ng dalaga sa binata. Hayaan mo at tiyak aalamin ng
mga
iyan kung narito pa tayo dahil nabubo natin kahapon ang kanilang
paglalakbay.
Anas ng binata. Maingay at tugunan ang pagkakak ng dalawang ibon habang
patuloy
ang paglipad. Hindi napansin ng dalawang ibon ang magkasintahan at ang paraw
na
may taklob na mga dahon. Bumangon silang dalawa at hinabol ng tingin ang
papalayong ibon sa kanilang kinalalagyan. Lumiko sa gawing kaliwa ng
mag-asawang bato ang dalawang ibon. Unang bumangon ang binata at sinundan
naman
ng dalaga. Lumikha ng matang-tubig ang lawa nang halikwatin ni Majulpedanra
ang
paraw at ibunsod sa kayangang matigas at anod na puno. Tuksong sumimoy ang
malakas na habagat nang padambang gumagaod ang binata upang sundan ang pakay
na
lumiko pakaliwa sa mag-asawang bato. Malakas ang dapyo ng habagat na
nagpatiyad
sa dati’y pagulong-gulong na alon. Hindi nakayahan ng binata ang paggaod
nang
salpukin ang paraw nila ng isang rumurumbong alon na naging dahilan upang
sumadsad sila sa dalampasigang mabato sa gawing tangos ng maraming tanim na
luyang dilaw. Bumaba ang dalawa sa paraw at inalalayan na lamang ang paraw
habang si Balitangan ay walang tigil sa paglimas ng tubig na sumampa sa
kanilang halos lumubog na paraw. Napasigaw ang dalaga nang bumaba ng paraw.
Bakit mahal ko? Tanong ng kasuyo. “Mainit ang tubig kong nayapakan, may
dumadaloy na mainit na bukal dito sa kinatatayuan natin.”  Nararamdaman ko
rin
mahal ko. Magtampisaw ka at igulong mo ang iyong katawan, makabubuti iyan sa
pangangaligkig sa ginaw at mahuhugasan ang daluyan ng dugo. Nawiling
magbantod
sa mainit na bukal ang magkasintahan hanggang  pumula ang kanlurang
hihimlayan
ng araw. Hinila nila ang kanilang paraw hanggang sumapit sila sa
pinakalungki
ng mag-asawang bato. Muli nilang hinila sa kayangang buhangin ang paraw at
nagtungo sa dakong patag ng mag-asawang bato. Nakita nila ang isang malapad
na
batong may naka-ukit na kurus at ipinasiya ng binatang doon sila
magpapalipas
ng magdamag. Habang namamahinga’y may kumaluskos sa dakong itaas ng kanilang
pinagpapahingahan, bigla silang nagwalang kibo. Gumuhit sa labi ng binata
ang
isang ngiti sabay hugot sa isang siit na bala ng kaniyang busog, humaginit
ang
siit sa tinudlang isang dumalagang labuyo. Bukas mahal may ulam na tayo.
Nakangiting humanga ang dalaga sabay yakap sa matipunong katawan ng binata.

Tumatalon ang Tubig sa Talon

May tala pa sa umaga’y nirurumbo na ng alon ang mag-asawang bato. Nagising
ang
dalawa. “Dalawang sikat na ng araw na wala tayo sa paningin ng iyong dayang
mahal ko.” Anas ng dalaga. Tumango-tango ang binata. Hindi bale nakita na
natin
at malapit na tayo sa ating pakay. “Huhulihin ba natin ang dalawang ibon?”
‘Ani
Balitangan. Kung may pagkakataon. Tugon ng binata. Nagtago sila sa tagiliran
ng
malapad na batong may kurus sa ibabaw nang may marinig silang kakak ng ibon.
Malakas ang dinig nila sa dayaw ng ibon gayong salungat ang simoy ng
habagat.
Tanaw nila ang pinagmumulan ng kakak, sa gawing hulo ng munting dunggot na
dalawa ang lungki. Kita nila nang pumagaspas ng lipad sa ibabaw ng
pinamumugarang hulo bago tuluyang lumayo patungo sa ibabaw ng matayog na
bundok
na kanilang sinalunga kahapon. Lumabas ang magkasuyo at nanalunton sa tabing
ragat papuntang munting dunggot ng dalawang lungki. “Kayganda ng buhanginan
sa
tabing ragat.” Paghanga ng dalaga. Nang maramdamang muli niya ang mainit na
hagod ng bukal na tubig na kanilang niyayapakan. “May daloy din dito ng
mainit
na tubig Majulpedanra!” bulalas ng dalaga. Muling nagtampisaw ang dalawa sa
mainit na daloy ng bukal na pangalawa nilang natuklasan. Nang magsawa ay
umahon
sa pangalawang lungki ng munting dunggot at nanganlong sa malabay na punong
akasya. Habang nagpapahinga’y dinig nila ang lagaslas ng batis na tila
nanggagaling sa isang talon. Narahuyo silang susugin ang pinagmumulan ng
lagaslas at namalaybay sa batis paakyat papuntang hulo, malalaki ang mga
batong
kanilang tinatalun-talunan nang tumambad sa kanilang paningin ang
napakagandang
talon. Matarik ang bangin sa  kanang bahagi ng talon na may palamuting iba-t
ibang kulay ng bato na ang nagkulay ay kalikasan. Naingganyong maligo ang
dalawang magkasintahan sa tumatalong tubig sa talon, sumisisid sila sa isang
ipunang animo’y balong napakalinaw ng bumubulang tubig. May bumubundol sa
kanilang isdang doon ay naglalanguyan. Nagilaplap nila ang naglalarong mga
isda. Isang makapigil hiningang pagsisid ang ginawa ng binata sa ilalim ng
malinaw na tubig upang aninawin ang mga nagluluggang isda. Una ang ulong
pumaibabaw sa tubig ng batis ang binata at namangha ang paningin nang makita
niya ang kulay ng bato sa tagiliran ng matarik na bangin, mga ipot ng ibon
at
hindi basta ibon malaki ang bulto ng ipot na nakita niya sa pangkaraniwang
ibon. Napasigaw ang binata: Dito ang pamugaran at himpilan ng dalawang ibong
Tabon, Balitangan! Sabay na umahon ng batis at talon ang magkasintahang
walang
puknat ang pagtingala sa kinakukulapulang bato na may ipot ng Tabon.

Nagluksa ang Papawirin

Magkasunod na umingkat ang dalawa sa gawing kanan ng matarik na bangin,
inakyat
ang balugbog ng bangin. Ingat ka Balitangan, madulas ang batuhan isang
bisala’y
mahuhulog tayo. Diyan ka lang sa kinatutuntungan mo at aalamin ko kung may
itlog
o inakay ang kanilang pugad.  Paalaala ng binata. Nangunyapit ang binata sa
nag-usling matatalas na bato at ugat ng mga punong kahoy na tumubo sa mga
singit at siwang ng bato. Hindi niya namalayang kasunod niyang
nangungunyapit
ang kasintahang sumala ang pagtapak sa isang usling bato, napasigaw si
Balitangan. Nilinga ni Majulpedanra ang pinagmulan ng sigaw at nakita niya
ang
kapangahasang pagsunod ng kasintahan. Huwag kang sumunod Balitangan,
mapanganib! Muling nagulat ang dalaga at dumaplis na muli ang kaniyang paa
sa
pagtuntong sa bato. Sanhi upang bumitin siya sa hanging nakahawak sa isang
ugat
ng kahoy na tumubo sa singit ng batong natutungkab sa bigat niya. Babalikan
siya
ng binata upang isalba at alalayan sa tiyak na kamatayan. Huwag kang bibitaw
kahit anong mangyari mahal ko.huwag kang bibitaw! “Hindi ko na kaya
Majulpedanra, masakit ang palad ko. Hanggang tuluyang makabitiw ang dalaga
at
tuloy-tuloy na nahulog sa malalim na bangin. Napapikit ang binata sa
biglaang
pangyayari, apurahan ang lipot niya sa mga nag-usling batuhan at ugat ng
kahoy
upang daluhan sa ibaba ang nahulog na kasintahan. Puyos ang ngitngit sa
dibdib
ng binata nang pangkuin niya ang walang buhay na kasintahan, humagulhol nang
ubod lakas ang binata. Katirikan ng araw nang matapos magbungkal ng lupang
paglilibingan sa kaniyang minamahal na si Naranghita. Inihimlay niya ang
labi
ng kasintahan sa kapatagang bahagi ng matarik na bangin. Nagluluksa ang
papawirin, maitim ang ulap na gustong magbuhos ng luhang kinandong niya
galing
sa lawang animo’y bubog ng sapiro’t diyamante ang linaw ng tubig. Hilam sa
luha
ang binatang walang tigil ang pagpatak ng luha  sa kaniyang balintatawan.

Kamatayan ng Dalawang Tabon

Ilang oras lamang ang inilaang pagluluksa ni Majulpedanra sa kinalibingan ni
Balitangan. Nasa gawing tainga niya ang araw nang maalaala niya ang sanhi ng
kamatayan ng kaniyang kasintahan, ang dalawang ibong Tabon. Kailangan niya
ang
dalawang ibong Tabon ihahandog niya ito sa kaniyang sinta. Ipinangakong
hindi
siya uuwi sa kanilang punong himpilan hanggang hindi niya  nahuhuli o
napapatay
ang dalawang ibon. Nagpasiyang umingkat na muli sa  matarik na bangin ang
binata
upang paghandaan ang pagdating at paghapon ng dalawang ibon. Hinukay niya ng
kampit ang malambot na bahagi ng lupa sa kapatagang bahagi ng hulo, lampas
tao
at kasya lamang ang kaniyang katawan sa ginawa niyang hukay na
pagkukublihan.
Nilagyan niya ng mga sangang may sariwang dahon ang pinakabutas ng hukay at
hindi naalis sa kintal ng isipan ang sinabi ng amang regulong mahilig sa
bulok
na hayop ang ibong Tabon kaya kinuha sa kaniyang kanyuto ang nalimutan at
nangangamoy na binusog na labuyo sa may lungki ng mag-asawang bato.  Ipapain
niya sa ibon ang namamahong labuyo. Makatutulong ang alingasaw ng labuyo
upang
lumapit sa kinalalagyan niya ang pakay na ibon. Hindi matagal na oras ang
ginasta niya upang hintayin ang mga ibon, naririnig niya ang kakakan nito sa
ibabaw ng mag-asawang bato. Ngalot ang bagang inihanda ang kaniyang busog at
siit. Malapit na ang dalawang ibong Tabon nasa itaas ng matarik na bangin,
ayaw
humapon sa pugad dahil sa naaamoy ang umaalingasaw na labuyo sa tabi ng
kanilang
pamugaran. Pamaya-maya’y panabay bumulusok sa kinalalagyan ng paing labuyo.
Walang sinayang na sandali ang binata sa hukay, pinawalan ang unang siit na
nasapol sa dibdib ang isang Tabon, animo’y borador na nawalan ng giyang
bumagsak sa tagilirang bahagi ng matarik na bangin. Nag-iba nang landas ang
pangalawang ibon, ilang saglit pa’y bumalik upang alamin ang kinasapitan ng
kasamang ibon, gumawi sa kinalalagyang hukay ni Majulpedanra at pabulusok
muling bumaba ang lipad patungo sa nabubulok na labuyo.Pinawalang muli ng
binata ang pangalawang siit sa natitirang ibon at nahagip ito sa gitna ng
leeg,bumagal ang kampay ng pakpak nito. Alam ng binatang nasapol niya ang
pangalawang ibong Tabon. Hanggang nakita niyang bumulusok ang huling ibon sa
dako ng unang lungki ng munting dunggot. Umahon sa hukay ang binata at
mabilis
na tumugpa papunta sa kinabagsakan ng pangalawang ibon. Nakahandusay ang
unang
ibon sa malapit na pinaglibingan ni Balitangan at nang lusungin niya ang
dinadaluyan ng mainit na tubig sa may unang lungki ng munting dunggot ay
nangingisay pa ang pangalawang ibong Tabon.
Pinagsama niya ang dalawang ibong Tabon at tinungo ang himlayan ni
Balitangan.
Habang walang tigil ang simoy ng malakas na habagat buhat sa kaparangan ng
lawa
ay ini-alay ni Majulpedanra ang napatay niyang dalawang ibong Tabon sa
kaniyang pinakamamahal na si Balitangan. Wakas.


Mag-iwan ng Tugon

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

Mga Kategoriya

%d bloggers like this: