Ipinaskil ni: Raul Funilas | Marso 29, 2009

Soneto Sa Isang Kaluluwang Manlalakbay

Kung sa balumbon ng ulap lumabas ang araw sa umaga
At napaparam ang malalim at magiting na kadiliman,
Dinggin mo ang himpapawid na may indayog ng musika;
Dahil hindi mo na muling mabibihag ang pintig na minsan lang.

Kung ang umaga’y ibinuka ang ligamgam ng ginintuang pakpak
At ang lungting-bughaw na alapaap ay kumandong sa ilalim nang walang imik,
Paligayahin ang balintataw ng mata’t titigan ang mga bagay nang may galak
Na bihirang mapanood sa mahimbing mong pagtulog at panaginip.

Huwag daramdamin ang kalumbayan pinakamamahal na peregrino,
Kung ang daigdig ay lipos pinagmamasdan ang kaigaigayang kalagayan;
Daratal ang panahong hindi maaninaw ang naglalahong kalabuan nito
At pahagdang mananaog sa atin ang itinakda at magiging kapalaran.

Isang takupis na bibinga ang maaagnas sa alabok nang marahan
Kapag ang lumipas na panaho’y sumapit sa araw ng nakaraan.

UP-Diliman
Marso 30, 2009


Mag-iwan ng Tugon

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

Mga Kategoriya

%d bloggers like this: